Boże obietnice i Boża wierność

Fragment pochodzi z książki „Bóg się rodzi. – czytania na każdy dzień adwentu.” – Alistair Begg.

4–7 minut

Pan wspomniał na nią. I gdy się wypełniły dni potem, jak Anna poczęła, urodziła syna i nadała mu imię Samuel, gdyż mówiła: „Uprosiłam go u Pana”. (1 SM 1:19-20)

PAN pamięta

Jeśli macie dzieci, zapewne nie ma takiego grudniowego dnia, w którym nie musielibyście pamiętać o nadchodzącym Bożym Narodzeniu. Czy to poprzez liczenie nieotwartych jeszcze okienek kalendarza adwentowego, czy to poprzez entuzjastyczne rozmowy o prezentach, czy to po prostu poprzez przyglądanie się, jak podekscytowane dzieci przeskakują z nogi na nogę, opowiadając o tym, czego spodziewają się po tym dniu… Trudno zapomnieć, że zbliża się Boże Narodzenie.

Oczywiście samo pamiętanie o tym, że Boże Narodzenie przypada na 25 grudnia, niewiele daje. Wyobraźmy sobie, że faktycznie nastał ten dzień, my zaś w ogóle się nie przygotowaliśmy ani nie kupilismy żadnych prezentów. Stwierdzenie: „Ale pamiętałem, że to dzień Bożego Narodzenia”, raczej nie uspokoi wówczas znękanych serduszek (ani nie zatrzyma łez płynących z młodych oczu).

Nie, prawdziwe pamiętanie o tym, że nadchodzi Boże Narodzenie, polega nie tylko na posiadaniu takiej świadomości, ale również na działaniu w oparciu na niej. Tak również jest w Piśmie, gdy czytamy, że Bóg o kimś „pamięta” lub, że o czymś „wspomniał”. Nie chodzi o to, jakoby dana osoba czy obietnica wcześniej wypadła mu z pamięci i przypomniała się dopiero teraz. Nie, istotą jest to, że teraz właśnie Pan realizuje złożoną wcześniej obietnicę.

Bóg obiecał ocalić Noego z arki. Wspomniał na swoją obietnicę, a wody zaczęły ustępować. Bóg obiecał uwolnić Izraela z niewoli w Egipcie. Wspomniał na swoją obietnicę i powołał Mojżesza, by ten poprowadził lud do Ziemi Obiecanej. Jednak jeśli chodzi o Annę, nie padła żadna konkretna obietnica.

Historia Anny

Anna mieszkała w Ziemi Obiecanej kilkaset lat po czasach Mojżesza, około ośmiu stuleci po tym, jak Bóg złożył Abrahamowi obietnice przymierza. Anna żyła w okresie, gdy nie było królów, a lud raz za razem czynił to, co było słuszne w jego własnych oczach, nie zaś w oczach Boga (Sdz 21:25). Owszem, Izraelici, żyli w Bożej krainie, ale sercami byli daleko od Pana. Ze względu na swe nieposłuszeństwo lud Izraela doświadczał niestabilności i braku bezpieczeństwa.

Pod wieloma względami życie Anny było jakby mikrokosmosem sytuacji Izraela. Była ona niepłodną kobietą, należącą do duchowo jałowego ludu. Na tamtym etapie historii zbawienia brak dzieci oznaczał niemożność bycia częścią Bożego planu, zgodnie z którym rodzina Abrahama miała stać się wielkim narodem – planu, według którego Bóg zamierzał stale działać przez swój lud aż do momentu nadejścia jego Króla, obiecanego pogromcy węża.

Myśląc we właściwym nam samym kategoriach, możemy wyobrazić sobie Annę, jak w każdy Nowy Rok mówi sobie: „Może w tym roku zajdę w ciąże” – tak się jednak nie działo. Po latach głębokiej udręki i szyderstw ze strony innych Anna przedstawiła na modlitwie swoją trudną sytuację Panu (1 Sm 1:9-18). Ten zaś „wspomniał” na Annę, która wreszcie urodziła syna. Czyniąc tak, Bóg nie tylko odpowiedział na modlitwy kobiety, ale też włączył ją we własne plany, związane z realizacją obietnic złożonych Abrahamowi. Wspomniał na Annę, urzeczywistniając własne obietnice.

Anna nie wiedziała, że darowane jej dziecko, Samuel, miał stać się prorokiem ludu, wzywać Izraelitów do życia poddanego Bożemu panowaniu oraz rozpoznać i namaścić króla będącego dobrym pasterzem, mianowicie króla Dawida. Bóg jednak wiedział to wszystko, kiedy „wspomniał” na Annę. Odpowiedź jej udzielona była częścią odpowiedzi na o wiele rozleglejszy problem ludu Bożego. Dramat Bożego odkupienia rozgrywa się na naszych oczach w życiu tej kobiety, wreszcie przestającej być bezpłodną.

Boże obietnice w Piśmie Świętym

Raz za razem widzimy w Piśmie Świętym, że tak właśnie działa Bóg: w sposób po ludzku niemożliwy i przez nieoczekiwane osoby. Sara, żona Abrahama, była bezpłodna, jednak po interwencji Boga urodziła Izaaka (Rdz 21:1-7). Również matka Samsona nie mogła mieć dzieci, lecz po tym jak zadziałał Bóg, urodziła syna, który we własnej śmierci pokonał wrogów swego ludu (Sdz 13:1-25). Także tutaj bezpłodna Anna doczekała się dziecka. W ten sposób Bóg pokazuje, że dotrzymywanie Jego obietnic jest wyłącznie Jego dziełem – nie naszym. Zarazem jednak dowodzi, że każda osoba może być włączona w Jego wielkie plany i zamysły, nawet jeśli jest kimś zepchniętym na margines czy udręczonym. Niezależnie od tego, jaka jest nasza przeszłość lub teraźniejszość, Bóg zawsze może się nami posłużyć przy realizowaniu swoich chwalebnych, wiekuistych zamysłów. Tak kiedyś, jak i obecnie Bóg rozkoszuje się, sięgając do przyziemnego, codziennego życia członków swojego ludu i zmieniając bieg ludzkiej historii.

Gdy myślimy o dzieciach rodzących się kobietom, które po ludzku nie mogły zajść w ciążę, nasze myśli powinny wybiegać ku Nowemu Testamentowi – nie tylko ku Marii, będącej dziewicą, ale również do jej krewnej Elżbiety. Ta ostatnia była podeszłą wiekiem, pobożną kobietą, która podobnie jak Anna doświadczyła wieloletniej bezpłodności, dopóki anioł nie zapowiedział jej mężowi, Zachariaszowi (którego imię oznacza „Bóg pamięta”), że jego żona zajdzie w ciążę. Syn Elżbiety, jak syn Anny, miał być Bożym człowiekiem, który „wielu z synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga […], aby przygotować Panu lud gotowy” (Łk 1:16-17). Samuel namaścił króla Dawida, zaś syn Elżbiety i Zachariasza, Jan, miał ochrzcić Króla Jezusa, potomka Dawida. Jak uświadomił sobie Zachariasz, Bóg, darowując to dziecko, wspomniał na swe święte przymierze (Łk 1:72): Jan był prorokiem posłanym, by obwieścić nadejście Tego, w którym wszystkie Boże obietnice stały się „tak”. Dramat Bożego odkupienia rozgrywa się na naszych oczach w domu starzejącej się, bezdzietnej pary.

Doskonały Boży plan

Bóg pamięta o swoich obietnicach i pamięta o swoim ludzie. Zawsze działa, by urzeczywistniać swoje słowo i wypełniać swój odwieczny plan zbawienia. Działa według własnego harmonogramu, nie naszego (Anna i Elżbieta mogłyby to potwierdzić), i nie obiecuje dać każdemu z nas tego, czego pragniemy. Daje nam jednak to, za czym najbardziej tęsknimy, mianowicie pokój z Nim już teraz i przebywanie z Nim w przyszłości, kiedy nie będzie nam niczego brakować, nic nie będzie nas dręczyć i nie będziemy mieli żadnego powodu do łez. Realizuje On swoje zamysły – w sposób, które nie zawsze są dla nas oczywiste – poprzez nas.

Tak więc, myśląc o kolejnym roku, możecie być pewni jednego: będzie to rok, w którym Bóg będzie o was pamiętał i zawsze dbał o wasze dobro. Będzie to też rok, w którym Bóg będzie łaskawie działał poprzez was, spełniając obietnice złożone swojemu ludowi i prowadząc swój świat ku pełni, kiedy Pan Jezus ponownie przyjdzie – tym razem już nie w łonie dziewicy, lecz na obłokach niebieskich. Podobnie jak Anna jesteśmy zapraszani do uczestnictwa w dramacie Bożego działania w świecie.

Dodaj komentarz